در سال های اخیر، درمان سرطان پستان به سمت استفاده دقیق تر از داروهایی حرکت کرده است که مستقیما ویژگی های سلول سرطانی را هدف قرار می دهند. یکی از جدیدترین مطالعات در این زمینه نشان می دهد که برای برخی بیماران مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک، ممکن است بتوان درمان اولیه را بدون استفاده از شیمی درمانی انجام داد.
البته این یافته به معنی حذف شیمی درمانی از درمان سرطان پستان برای همه بیماران نیست. مطالعه جدید روی گروه مشخصی از بیماران با ویژگی های مولکولی خاص انجام شده و هنوز به مطالعات بزرگ تر و تصادفی برای تایید نتایج نیاز دارد.
مطالعه جدید درباره درمان سرطان سینه بدون شیمی درمانی چه می گوید؟
این پژوهش در قالب مطالعه بالینی ASPIRE و در فاز یک و دو انجام شد. هدف محققان بررسی این موضوع بود که آیا می توان در بیماران مبتلا به سرطان پستان متاستاتیک با گیرنده های هورمونی مثبت و HER2 مثبت، از ترکیبی از درمان های هدفمند و هورمونی به جای شیمی درمانی استفاده کرد.
در این مطالعه، بیماران قبلا برای بیماری متاستاتیک خود درمان سیستمیک دریافت نکرده بودند. در مرحله ارزیابی پاسخ، 29 بیمار وارد تحلیل نتایج شدند و ترکیبی از چهار دارو دریافت کردند.
چه بیمارانی در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند؟
نتایج این پژوهش را نمی توان به تمام مبتلایان به سرطان پستان تعمیم داد. شرکت کنندگان دارای دو ویژگی مهم در سلول های تومور بودند: گیرنده هورمونی مثبت (HR مثبت) و HER2 مثبت.
گیرنده های هورمونی و HER2 از عوامل مهمی هستند که به پزشکان در انتخاب درمان سرطان پستان کمک می کنند. در سرطان های HR مثبت، هورمون ها می توانند در رشد سلول های سرطانی نقش داشته باشند و در سرطان های HER2 مثبت، افزایش فعالیت پروتئین HER2 می تواند رشد تومور را تحریک کند.
بنابراین، در این مطالعه به جای هدف قرار دادن سلول های سرطانی با یک روش عمومی مانند شیمی درمانی، چند مسیر مهم رشد سرطان به صورت همزمان هدف قرار گرفت.
در این روش از چه داروهایی استفاده شد؟
درمان مورد بررسی شامل چهار دارو بود که هر کدام بخش متفاوتی از فرایند رشد سرطان را هدف قرار می دهند. این ترکیب شامل آناستروزول، پالبوسیکلیب، تراستوزوماب و پرتوزوماب بود.
نقش کلی این داروها را می توان این گونه توضیح داد:
- آناستروزول: یک مهارکننده آروماتاز است که با کاهش تولید استروژن، رشد سرطان های حساس به هورمون را محدود می کند.
- پالبوسیکلیب: یک مهارکننده CDK4/6 است که مسیرهای دخیل در تقسیم و تکثیر سلول های سرطانی را مهار می کند.
- تراستوزوماب: پروتئین HER2 را هدف قرار می دهد و از فعالیت آن در سلول های سرطانی جلوگیری می کند.
- پرتوزوماب: داروی دیگری علیه HER2 است که در کنار تراستوزوماب، مهار گسترده تری از مسیر HER2 ایجاد می کند.
ترکیب این داروها به این دلیل مورد توجه قرار گرفته است که هم مسیر وابسته به هورمون و هم مسیر HER2 و همچنین مسیر تکثیر سلولی مرتبط با CDK4/6 را تحت تاثیر قرار می دهد.
نتایج درمان بدون شیمی درمانی چقدر امیدوار کننده بود؟
نتایج اولیه این مطالعه قابل توجه بود، اما به دلیل کوچک بودن مطالعه باید با احتیاط تفسیر شود. در شش ماه نخست درمان، 28 نفر از 29 بیمار، یعنی حدود 97 درصد، از نظر بالینی از درمان سود بردند.
همچنین میانه بقای بدون پیشرفت بیماری حدود 24.9 ماه گزارش شد. به این معنا که در نقطه میانی آماری، حدود دو سال طول کشید تا بیماری در بیماران مورد مطالعه پیشرفت کند.
در زمان تحلیل، میانه بقای کلی هنوز به دست نیامده بود. با این حال، پس از حدود 39 ماه پیگیری، نزدیک به 93 درصد شرکت کنندگان زنده بودند. این یافته امیدوار کننده است، اما نباید آن را معادل «درمان قطعی سرطان» دانست.
آیا درمان بدون شیمی درمانی عوارض ندارد؟
حذف شیمی درمانی به معنی بدون عارضه بودن درمان نیست. داروهای هدفمند و هورمونی نیز می توانند عوارض قابل توجهی ایجاد کنند و بیمار باید در طول درمان به طور منظم تحت نظر پزشک باشد.
در مطالعه ASPIRE، شایع ترین عوارض مرتبط با درمان شامل کاهش نوتروفیل ها، کاهش گلبول های سفید خون، اسهال و کم خونی بود. حدود 62 درصد بیماران عوارض درجه 3 یا 4 مرتبط با درمان داشتند که بیشتر آنها مربوط به عوارض خونی بود.
جمع بندی
مطالعه جدید ASPIRE یک خبر امیدوار کننده در زمینه درمان سرطان پستان متاستاتیک است. در این پژوهش، ترکیب آناستروزول، پالبوسیکلیب، تراستوزوماب و پرتوزوماب توانست در گروه کوچکی از بیماران مبتلا به سرطان پستان HR مثبت و HER2 مثبت، بدون استفاده از شیمی درمانی، کنترل قابل توجهی بر بیماری ایجاد کند.
با وجود نتایج امیدوار کننده، این مطالعه هنوز کوچک و تک گروهی است و برای تغییر استانداردهای درمان به مطالعات تصادفی و بزرگ تر نیاز دارد. بنابراین در حال حاضر نمی توان گفت که سرطان سینه به طور کلی بدون شیمی درمانی قابل درمان است؛ بلکه می توان گفت برای برخی بیماران خاص، درمان های هدفمند و هورمونی ممکن است در آینده بتوانند جایگزینی برای شیمی درمانی در خط اول درمان باشند.
نظرات کاربران